ilusyon

abot hanggang batok ang ngiti ko nang minsan kang napadaan sa bahay namin. alam ko kasing iba ang daanan mo pauwi, at bibihira lang sa isang taon kang mapapadpad sa baryo namin. pero sa araw na yun, kakaiba ang naramdaman ko.

masaya na kinilig na ewan. wahaha.

siguro dahil, halos araw araw kitang inaabangan. araw araw kitang sinusundan. nangalay na nga ang binti ko sa kakatayo sa may tindahan na pwede mong daraanan, eh wala ka naman. bakit? eh sa gusto ko lang. wala namang masama ah. lalo na’t di mo naman alam haha.

nagkwento ako sa kapatid ko at inamin ko ang totoo.

may (konteng) paghanga ako sa iyo.

in ingles… crush. (takte dumadamubs nga!)

baduy ko daw sabi ng ate ko. parang nasa hayskul lang.  eh, weno ngayon? eh sa humahanga naman talaga ako sa iyo.

nung minsan kang pinatuloy ni ate, at pinainom ng gamot kape, sinlakas ng kulog ang kabog ng dibdib ko. iba pala kapag nasa tabi kita malapitan na. lalo na’t dinig ko ang bawat sinasambit mong salita habang nag uusap kayo ng kapatid ko.

nagtatago man ako sa likod ng kurtinang bulaklakin, di yun ibig sabihin na ayaw kitang harapin. ayokong makita mo akong nangingitim namumula sa hiya habang kausap ka.

ayokong may mahahalata kang kakaiba sa akin.

dahil kagaya ng napapanood sa pelikula, ang isang mayamang pogi na katulad mo ay nababagay lang sa isang tsimay na katulad ko chinitang seksing bebot na katulad ng mga umaali aligid sa iyo.

di kita ma reach. langit ka. ulap lupa ako. (takte talaga!)
isa lang akong pipitsuging kulot na nag eemo sa sulok.

paano mo nga naman ako mapapansin?

wala na rin akong balak pa.
masaya na akong tignan ka sa malayo.
masaya na akong tingalain ka sa pwestong kinauupoan mo.

basta… crush kita.

‘gang doon na lang siguro yun.
.
.
.
pramis.

.

.

(pahabol: kung sakaling da feeling is mutual, aba eh magsabi ka kaagad ha!) 😆